ای چراغ مهربونی تو شبای وحشت من

ای تبلور حقیقت توی لحظه های تردید

تو شبو از من گرفتی تو منو دادی به خورشید

اگه باشی یا نباشی برای من تکیه گاهی

برای من که غریبم تو رفیقی جون پناهی

یاور همیشه مومن تو برو سفر سلامت

غم من مخور که دوری برای من شده عادت

ناجی عاطفه ی من شعرم از تو جون گرفته

رگ خشک بودن من از تن تو خون گرفته

اگه مدیون تو باشم اگه از تو باشه جونم  

قدر اون لحظه نداره که منو دادی نشونم

وقتی شب شب سفر بود توی کوچه های وحشت

وقتی هر سایه کسی بود واسه بردنم به ظلمت

وقتی هر ثانیه ی شب تپش هراس من بود

وقتی زخم خنجر دوست بهترین لباس من بود

تو با دست مهربونی به تنم مرحم کشیدی

برام از روشنی گفتی پرده ی شبو دریدی

یاور همیشه مومن تو برو سفر سلامت

غم من مخور که دوری برای من شده عادت

ای طلوع اولین دوست ای رفیق آخر من

به سلامت سفرت خوش ای یگانه یاور من

مقصدت هرجا که باشه هرجای دنیا که باشی

اونور مرز شقایق پشت لحظه ها که باشی

خاطرت باشه که قلبت سپر بلای من بود

تنها دست تو رفیق دست بی ریای من بود

یاور همیشه مومن تو برو سفر سلامت

غم من مخور که دوری برای من شده عادت

---------------------------------------------------

حتما واسه خیلی سوال که چرا همیشه داریوش این آهنگو اجرا می کنه توش صدای قطار میاد ؟! خیلیا هم فکر می کنن مال فیلم بوده ..... ولی اینطور نیست ....

این آهنگ بر اساس یک داستان واقعی ساخته شده که الان واستون می گم....

زمان انقلاب یا شاید یکم قبل از اون توی شیراز یه دخترو پسری خفن عاشق هم میشن ..... می خواستن با هم ازدواج کنن ولی پدر دختر راضی نمی شده ..... خلاصه پسره انقدر اسرار می کنه که بابای دختر تصمیم می گیره که خانوادگی کوچ کنن تهران .....

روزی که داشتن با قطار میومدن پسره با چاقو رو دست چپش می نویسه یاور همیشه مومن رو دست راستشم می نویسه تو برو سفر سلامت ..... بعد می ره جلوی قطار وامیسته دستاشو باز می کنه .... از اون جایی که قطارش ترمز ای بی اس نداشته میزنه به پسره ..... در اثر ضربه ای که می خوره طفلک یه دستش میفته اینور ریل اون یکیم اونور .....

بعد ایرج جنتی عطایی این جمله رو تبدیل به شعر می کنه و داریوشم به صدا در میاره ....

من که خودم عاشق این آهنگم ...... چون یه عشق حقیقی پشت این ترانه خوابیده ....